1

Warsztaty śpiewu cerkiewnego dla dzieci i młodzieży w Lubinie

W dniach 12-13 czerwca br. w Parafii Prawosławnej Świętej Trójcy w Lubinie odbywają się warsztaty śpiewu cerkiewnego. Do udziału w tegorocznych warsztatach zgłosiło się 20 uczestników grupy szkolnej podstawowej.  Zajęcia prowadzi absolwentka Diecezjalnej Szkoły Śpiewu i Czytania języka cerkiewnosłowiańskiego w Cieplicach pani Joanna Piżyk.  Efektem zakończenia prac będzie czynny udział  dzieci i młodzieży w  Świętej Boskiej Liturgii w Lubinie.

 

 




Podsumowanie roku szkolnego 2020/2021 w Lubinie.

Parafia Prawosławna Świętej Trójcy w Lubinie zaprasza wszystkie dzieci oraz młodzież Międzyszkolnego Punktu Katechetycznego na uroczystości podsumowujące rok szkolny 2020/2021 w Lubinie, które odbędą się  dnia 12 czerwca 2021r. o godz. 10:00.

 

Fotorelacja spotkania:




Bractwo Cyryla i Metodego w Lubinie.

W sobotę 29 maja 2021r. Parafia Prawosławna Świętej Trójcy w Lubinie miała zaszczyt podejmować gości z Warszawy stowarzyszonych przy Prawosławnym Bractwie Cyryla i Metodego w Warszawie, wraz z duchowym opiekunem ks. prot. dr Andrzejem Baczyńskim. Spotkanie miało charakter integracyjno-poznawczy. Omówiono na nim struktury życia lubińskiej parafii prawosławnej oraz  ludności wyznania prawosławnego zamieszkującej  na terenie powiatu lubińskiego. Spotkanie zakończono wspólną agapą przygotowaną przez parafian lubińskiej Cerkwi.




Niedziela Antypaschy

Niedziela Antypaschy. Paschalne wspomnienie zmarłych. 




Pascha 2021

Pascha 2021

Zmartwychwstanie Twoje, Chryste Zbawco, aniołowie śpiewają na
niebiosach, i nam na ziemi pozwól, czystym sercem Ciebie sławić.




Wielki Tydzień.

WIELKI PONIEDZIAŁEK
Poprzez nabożeństwa tego dnia Cerkiew przedstawia nam obrazy niewinnych cierpień Chrystusa oraz wskazuje jak każdy z nas może wyzwolić się od grzechu i śmierci. Śpiew ,,Hymnu Oblubieńca” zachęca nas do przygotowania się na przyjście Chrystusa. Chrystus jest Oblubieńcem Cerkwi, który przygotowuje dla nas ucztę weselną w Królestwie Bożym. W tym dniu wspominamy Błogosławionego Józefa, syna starotestamentowego Jakuba, którego bracia wrzucili do studni i sprzedali w niewolę do Egiptu. Tam Józef stał się z czasem potężnym władcą. Chrystus też został zdradzony, odrzucony a potem ukoronowany chwałą w Królestwie Bożym. We fragmentach czytanych perykop Ewangelii wspominane jest bezpłodne drzewo figowe. Chrystus potępił je, gdyż nie przyniosło owocu.  Przypomina nam o tych, którzy słysząc Słowo Boże, nie wypełniają go, nie przynoszą dobrego owocu. Fragment Ewangelii czytany na Jutrzni mówi o nieuczciwych zarządcach winnicy, którzy zabili wysłańców właściciela, a potem jego syna. Chrystus przepowiada Swoją śmierć i los tych, którzy naruszają Boże przykazania. Nabożeństwa Wielkiego Poniedziałku to Jutrznia i Liturgia Uprzednia Poświęconych Darów.  Fragmenty Pisma Świętego czytane tego dnia to Ewangelia Mateusza 21, 18-43 i 24, 3-35.

WIELKI WTOREK

W nabożeństwach tego dnia słyszymy o potrzebie gotowości do przyjęcia Chrystusa.
Mówi o tym przypowieść o dziesięciu pannach. Panny, które miały dość oliwy aby podtrzymać światło lamp, doczekały nadejścia Oblubieńca i powitały go. Te, które nie miały zapasu oliwy, udały się na jej poszukiwanie, wróciły za późno i nie zostały wpuszczone na ucztę weselną. Każdy z nas powinien oświetlać swe życie wiarą i dobrymi uczynkami i być gotowym do przyjęcie Chrystusa. Pragnienie spotkania z Chrystusem wyrażają słowa hymnu: ,, Weselną komnatę Twą widzę upiększoną, Zbawicielu mój, ale nie mam szat abym mógł wejść. O Dawco Światła, rozjaśnij szaty mej duszy i zbaw mnie”. Nabożeństwa Wielkiego Wtorku to Jutrznia śpiewana w poniedziałek wieczorem oraz Liturgia Uprzednio Poświęconych Darów. W tym dniu czytamy Ewangelię Mateusza 22, 15-23 i 24, 36-26-2.

WIELKA ŚRODA

W nabożeństwie tego dnia wspominamy grzeszną kobietę, która namaściła Chrystusa drogocennym olejkiem, nieświadomie przygotowując Go do Jego pogrzebu. Judasz, który zdradzi, sprzeda Pana, zarzucił kobiecie rozrzutność., Grzesznica uzyskała przebaczenie grzechów, a chciwy zdrajca stał się niewolnikiem zła. My też możemy otrzymać przebaczenie, jeśli wyznamy nasze grzechy i będziemy posłuszni woli Bożej. W dniu tym czytamy Ewangelię św. Jana 12, 17-50.  W ten dzień jest celebrowana ostatni raz w tym poście Liturgia Uprzednio Poświęeonych Darów. W czasie tego pięknego nabożeństwa przystępujemy do Komunii Świętej, poświęconej w czasie Liturgii Świętej w Niedzielę Palmową. Czytamy Ewangelię Mateusza 26, 6-16.

Tego dnia również sprawowany jest Sakrament Namsszczenia Świętym Olejem ( Jeleoświaszczenije). Wierni wyznają swoje grzechy i pragną ponownego połączenia z Bogiem. Kapłan namaszcza nas świętym olejem, aby mogli być uzdrowieni cieleśnie i duchowo.

WIELKI CZWARTEK

Nabożeństwa tego dnia upamiętniają Ostatnią Wieczerzę. Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus ofiarował Samego Siebie jako prawdziwy pokarm dla nas wszystkich. Jak w czasie tej Wieczerzy, tak i w czasie każdej Liturgii Świętej, chleb i wino stają się Ciałem i Krwią Chrystusa, które prowadzi nas do życia wiecznego. Jutrznia tego dnia śpiewana w środę wieczorem lub w czwartek rano przed Wieczernią i Liturgią Świętą.

W Wielki Czwartek celebrowana jest Święta Boska Liturgia Św. Bazylego Wielkiego. Rozpoczyna się ona z wieczerni.
Przed Wielkim Wejściem Liturgii śpiewany jest hymn: ,, Synu Boży, przyjmij mnie jako uczestnika Twej Świętej Wieczerzy. Twojej tajemnicy nie wydam Twym wrogom ani nie ucałuję Cię jak Judasz, ale jak złoczyńca zawołam do Ciebie: Wspomnij mnie o Panie, w Królestwie Twoim”.
Komunia Święta dla chorych
W czasie tej Liturgii, z dodatkowego chleba – prosfory Baranka (Agnca) – przygotowywane są Święte Dary, które w ciągu całego roku będą Komunią Świętą dla tych, którzy z powodu choroby nie mogą przyjść do cerkwi.

WIELKI PIĄTEK

Jest dniem smutku, ścisłego postu i modlitwy. Wspólnie przeżywamy Cierpienia Jezusa Chrystusa. Nasz Pan wstąpił na krzyż i umarł, aby wybawić nas od grzechu. Tego dnia siła śmierci i realność zła jest szczególnie odczuwana. Śmierć Jezusa Chrystusa oznacza początek Jego, a przez to i naszego zwycięstwa nad śmiercią.
Jutrznia Wielkiego Piątku śpiewana jest w czwartkowy wieczór. Znaczna część tego nabożeństwa to czytania dwunastu fragmentów Ewangelii, to opisana przez czterech Ewangelistów cierpienia Jezusa i Jego ostatnie pouczenia dla Apostołów. Ewangelie czytane są przed krzyżem (Golgotą) ustawionym na środku cerkwi, aby pomóc wszelkim obecnym na tym nabożeństwie przenieść się do czasów i zdarzeń, o których słyszymy w czytaniach. Towarzyszymy Jezusowi w Jego cierpieniach, Jego drodze na Golgotę, Jego ofierze za grzechy świata. Popołudniowe Nabożeństwo Wielkiego Piątku to Wielka Wieczernia oznaczająca początek Wielkiej Soboty na miejscu stojącego na środku cerkwi Krzyża ustawiany jest katafalk (Grób) – to symbol przygotowań Nikodema i Józefa z Arymatei do pogrzebu Jezusa Chrystusa .Całun (Płaszczannica) – płótno z wizerunkiem zamęczonego na Krzyżu Jezusa Chrystusa  zostaje przeniesiony z ołtarza i umieszczony na ukwieconym katafalku, który wraz z Całunem symbolizuje Grób Chrystusa.

WIELKA SOBOTA

W Wielki Piątek wieczorem na Jutrzni Wielkiej Soboty śpiewamy pieśni żałobne. Opłakujemy w nich niewinną śmierć Jezusa dla naszego zbawienia. Śpiewamy również pieśni zwane ,,Pochwałami”. Śpiewamy je Chrystusowi, który został pogrzebany, ale już wiemy, że jest naszym Zmartwychwstaniem Panem i Dawcą Życia. W czasie tego nabożeństwa w świetle świec płaszczannica jest niesiona w procesji dookoła cerkwi. ,,O Życie! W grobie położony zostałeś, Chryste. Twoją śmiercią obaliłeś śmierć i stałeś się źródłem życia dla całego świata.”

BMP w Lubinie.

 




Harmonogram nabożeństw.

 




Niedziela Palmowa.

WJAZD CHRYSTUSA DO JEROZOLIMY – NIEDZIELA PALMOW

„Powszechne zmartwychwstanie przed swoją męką uwiarygodniając, z martwych wzbudziłeś Łazarza, Chryste Boże, przeto i my, jak hebrajskie dzieci, niosąc symbole zwycięstwa, śpiewamy Ci, Zwycięzco śmierci: Hosanna na wysokościach! Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie!”.

Święto ustanowione zostało w starożytności chrześcijańskiej, o czym świadczą zachowane do dziś homilie z III wieku. Należy ono do ruchomych, uzależnionych od daty świętowania Wielkanocy, wielkich świąt ku czci Jezusa Chrystusa. W dniu Święta Cerkiew Prawosławna podkreśla Boskość Jezusa
Chrystusa, którą ukazał On na krótko przed Swą dobrowolną męką Wydarzenie to opisane zostało przez wszystkich 4-ch Ewangelistów: (Mt 21; 1-11; MI’ 11, 1-11; Łk 19, 29-41; J 12,12-19). Nastąpiło ono nazajutrz po wskrzeszeniu Łazarza (J 11,43-44). Cud ten wzbudził ogromne zainteresowanie wśród ludu. „Gdy się przybliżyli do Jerozolimy … wtedy Jezus posłał dwóch uczniów i rzekł im: Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz znajdziecie oślicę uwiązaną i źrebię z nią. Odwiążcie je i przyprowadźcie do mnie … Uczniowie poszli… przyprowadzili oślicę i położyli na nie swe płaszcze a On usiadł na nich. A ogromny tłum słał swe płaszcze na drodze, inni obcinali gałązki z drzew i ścielili na drodze. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim wołały głośno: Hosanna Synowi Dawida; Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie; Hosanna na wysokościach” (Mt 21,1-10). Żydzi spotykali Chrystusa jak króla i wyzwoliciela spod władzy Rzymian. Nie rozumieli celu Jego wjazdu także apostołowie. Cerkiew świętuje to wydarzenie i składa hołd przychodzącemu do Jerozolimy nie dla ziemskiej chwały ale dla odkupienia ludzi, jako Zwycięzcę nad grzechem i śmiercią. Wjazd Chrystusa do Jerozolimy poprzedzony wskrzeszeniem Łazarza jest zapowiedzią radości paschalnej. W nabożeństwie święta radość tego wydarzenia przeplata się z powagą męki oczekującej Chrystusa. W stichirach przedstawiony jest opis wjazdu, wskrzeszenia Łazarz oraz pokorę Zbawiciela. Chrystus przede wszystkim wypełnia swe zadanie, chce odkupić rodzaj ludzki i zbawić go wypełniając wszystkie starotestamentowe proroctwa. Wszyscy wierni wezwani są pójść za przykładem jerozolimskich dzieci, które w prostocie serca, szczerze i gorąco witały Chrystusa. W pierwszej paremii (Rodz 49, 1-2,,8-12) mowa jest o tym jak patriarcha Jakub błogosławi swego syna Judę i przepowiada mu, że z jego pokoleniu narodzi się Zbawiciel. W drugiej paremii (So 3,14-19) mowa jest o radości Izraela, że wśród narodu wybranego jest Bóg. W trzeciej paremii (Za 9,9-15) zawarte jest proroctwo o wjeździe Zbawiciela do Jerozolimy i radości mieszkańców miasta. Troparion święta łączy w sobie dwa ściśle ze sobą związane wydarzenia: wskrzeszenie Łazarza i wjazd do Jerozolimy. Brzmi on: „Obszczeje woskresenije preżde Twojeja strasty uwiriaja; iz mertwych wozdwyhł
jesy Łazaria, Chryste Boże. Tymże i my jako otrocy pobidy znamenije nosiaszcze Tebi, Pobidytelu smerty wopijem, osanna w wysznych, błahosłowen hriadyj wo imia Hospodne. (Zapewniając przez swą męką
o przyszłym, powszechnym zmartwychwstaniu, wskrzesiłeś Łazarza. Chryste Boże. Dlatego i my, podobnie jak dzieci niosąc znaki zwycięstwa wołamy Tobie, zwycięzcy nad śmiercią: hosanna na wysokościach; błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie). W kanonie przedstawiona jest radość naocznych świadków królewskiego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. Był to wjazd nie w postaci uniżonego sługi lecz jako Pana nieba i ziemi, z Bożą mocą, potęgą i chwałą. Podkreślona jest także zawiść i knowania faryzeuszy i arcykapłanów wrogo nastawionych do Jezusa. Wierni wezwani są oddać chwałę
idącemu na dobrowolną mękę dla zbawienia ludzi. Podczas utreni brzmi prokimen zaczerpnięty z psalmu Dawida (8,3) . „ Iz ust mładenec i ssuszczych sowerszył jesy chwału” (Sprawiłeś, że usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę). Podczas św. Liturgii śpiewany jest prokimen „Błahosłowen hriadyj wo imia Hospodnie, Boh Hospod i jawysia nam”. Apostoł zaczerpnięty jest z listu Apostoła Pawła do Filipian
(4: 4-9) i wzywa wiernych do trwania w nauce Chrystusowej. „Ewangelia” (J 12,1-18) opowiada o pobycie Jezusa w Betanii i wjeździe do Jerozolimy. Na utreni istnieje zwyczaj poświęcenia wierzby, którą zamiast palm wierni przynoszą w tym dniu do cerkwi i z zapalonymi świecami trzymają w rękach również w sam dzień święta. Święto „Wjazdu Chrystusa do Jerozolimy” nie ma dni poświątecznych. Od następnego dnia zaczyna się już Wielki Tydzień – „Strastnaja Sedmycia” podczas którego cała pobożna uwaga wiernych, ich myśli uczucia skierowane są na mękę Chrystusa.

opr. BMP w Lubinie.




Wskrzeszenie Łazarza

 

Osiem dni przed Paschą, w sobotę świętujemy wskrzeszenie po czterech dniach od śmierci świętego sprawiedliwego Łazarza, przyjaciela Chrystusa. Był on z urodzenia Żydem, według wiary faryzeuszem, synem faryzeusza Szymona, jak gdzieś jest to powiedziane, rodem z Betanii.

Kiedy Pan nasz Jezus Chrystus przechodził swoją ziemską drogę dla zbawienia rodzaju ludzkiego, Łazarz został Jego przyjacielem w taki oto sposób. Ponieważ Chrystus często rozmawiał z Szymonem, gdyż i on oczekiwał zmartwychwstania umarłych, i wielokrotnie przychodził do ich domu, to Łazarz wraz z dwoma swoimi siostrami, Martą i Marią, został przez Niego pokochany jak krewny. Zbliżały się zbawcze Męki Chrystusa, gdy należało już z odwagą objawić tajemnicę zmartwychwstania. Jezus przebywał za Jordanem, gdzie wcześniej wskrzesił z martwych córkę Jaira i syna wdowy z Nain. Wtedy ciężko rozchorował się Jego przyjaciel Łazarz i umarł. Jezus, chociaż nie był przy tym, mówi uczniom: „Łazarz, nasz przyjaciel, zasnął”, a po pewnym czasie powiedział: „Łazarz umarł!”. Wezwany przez siostry Łazarza, Jezus pozostawił Jordan i udał się do Betanii. Betania znajdowała się w pobliżu Jerozolimy, w odległości piętnastu stadiów. Jezusa spotkały siostry Łazarza, mówiąc: „Panie, gdybyś tu był, nie umarłby nasz brat. Ale i teraz wiem, że o cokolwiek byś prosił Boga, da ci to Bóg”. Jezus zapytał Żydów: „Gdzie go położyliście?”. Wtedy wszyscy poszli do grobu. Gdy zaś chcieli odsunąć kamień, Marta powiedziała: „Panie, już cuchnie, bo już jest czwarty dzień w grobie”. Jezus pomodliwszy się i zapłakawszy nad leżącym, zawołał donośnym głosem: „Łazarzu, wyjdź z grobu!”. I natychmiast wyszedł umarły, rozwiązano go i on poszedł do domu. Ten niesłychany cud wywołał w Żydach zawiść i postanowili zabić Jezusa, ale On znowu usunąwszy się od nich, odszedł. Arcykapłani wymyślili zabić także Łazarza, gdyż wielu widząc go, wierzyło w Chrystusa. Jednak Łazarz dowiedziawszy się o ich zamiarach, oddalił się na wyspę Cypr i zamieszkał tam, a później został przez apostołów ustanowiony biskupem miasta Kition. Żył święcie i podobał się Bogu, trzydzieści lat po tym, jak ożył, znowu umarł i został pogrzebany na Cyprze, czemu towarzyszyły liczne cuda. Tradycja mówi, że po wskrzeszeniu zachowywał ścisłą wstrzemięźliwość i że omoforion biskupi podarowała mu Przeczysta Matka Boża, wykonawszy go własnymi rękoma. Cesarz Leon Filozof po pewnej wizji Bożej przeniósł czcigodne i święte relikwie Łazarza z Cypru do Konstantynopola, do zbudowanej przez siebie świątyni ku czci tego świętego. Z wielką czcią złożył je w drogocennym relikwiarzu z prawej strony od wejścia, naprzeciw świętego ołtarza. Do dzisiaj czcigodne jego relikwie tam się znajdują, wydając niewyjaśniony zapach.   Świętowanie wskrzeszenia Łazarza ustanowili święci i teoforyczni nasi ojcowie, a raczej święci apostołowie, po czterdziestodniowym poście dla oczyszczenia, zamierzając obchodzić pamiątkę świętych Mąk Pana naszego Jezusa Chrystusa. Ponieważ uważali oni wskrzeszenie Łazarza za pierwszy i główny powód dla knowań Żydów przeciwko Chrystusowi, to dlatego umieścili wspomnienie tego niezwykłego cudu w takim czasie, który opisuje tylko Ewangelista Jan. Inni ewangeliści go opuszczają, gdyż za ich życia także Łazarz był jeszcze żywy i można go było realnie zobaczyć. Później jednak należało koniecznie udowodnić, że Chrystus jest Synem Bożym i Bogiem, że On zmartwychwstał i będzie miało miejsce zmartwychwstanie umarłych, o czym najlepiej przekonywał Łazarz. Powiadają, że dla uwierzenia w te prawdy została napisana cała Ewangelia Janowa, podczas gdy pozostali Ewangeliści w ogóle nie wspominają o przedwiecznym zrodzeniu Chrystusa. Łazarz niczego nie powiedział o znajdujących się w otchłani, gdyż jemu nie danym było jeszcze zobaczenie tamtego świata, albo nakazano milczeć na temat tego, co zobaczył. Stąd każdego człowieka, który niedawno umarł, nazywa się Łazarzem, a szaty pogrzebowe nazywa się tajemniczym słowem „lazaroma”, aby przypomnieć o pierwszym Łazarzu.

 

opr. Radosław Smajda

za .cerkiew.pl




Czwarta rocznica śmierci śp. Jego Ekscelencji, Arcybiskupa Jeremiasza.

Śp. Arcybiskup Jeremiasz urodził się 3 października 1943r. w Odrynkach. W roku 1957 rozpoczął naukę w Prawosławnym Seminarium Duchownym w Warszawie, które ukończył cztery lata później. Następnie podjął wyższe studia w zakresie teologii prawosławnej w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, uzyskując dyplom magistra w 1965 za pracę poświęconą ujęciu problemu grzechu pierworodnego i zbawienia w tekstach rosyjskich dwudziestowiecznych teologów prawosławnych. Następnie wyjechał na stypendium do Zagorska, do Moskiewskiej Akademii Duchownej, gdzie przez rok pracował nad opracowaniem tematu wcielenia w myśli Ojców Kościoła pierwszych trzech stuleci. Od 1966 do 1968 studiował w Zurychu, gdzie zajmował się badaniami wpływu poglądów Junga na prawosławną teologię oraz zgłębiał problemy najnowszych studiów nad Nowym Testamentem.

Po powrocie do Polski podjął pracę wychowawcy w internacie prawosławnego seminarium duchownego w Warszawie oraz wykładowcy Starego i Nowego Testamentu w tejże szkole. Został zatrudniony również przez Chrześcijańską Akademię Teologiczną jako asystent w katedrze Pisma Świętego Nowego Testamentu. Ponadto od 1971 do 1976 był redaktorem naczelnym oficjalnego organu prasowego PAKP Wiadomości Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. W 1975 reprezentował Kościół na V Zgromadzeniu Ogólnym Światowej Rady Kościołów w Nairobi, gdzie wybrano go do komitetu naczelnego Rady. Dnia 22 lutego 1977 uzyskał stopień naukowy doktora za pracę zestawiającą niektóre kierunki najnowszej egzegezy biblijnej z egzegezą Orygenesa. Trzy lata później otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej pt. „Aniołów sądzić będziemy”. Elementy antropologii i angelologii w pierwszym liście św. Apostoła Pawła do Koryntian (Wydawnictwo ChAT, Warszawa 1981). W 1981 został kierownikiem katedry Egzegezy Nowego Testamentu na ChAT. Dnia 2 lutego 1983 metropolita warszawski i całej Polski Bazyli (Doroszkiewicz) wyświęcił go na diakona, zaś 9 lutego tego samego roku – na kapłana. 26 lutego 1983 Jan Anchimiuk złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię zakonne Jeremiasz. 6 marca tego samego roku otrzymał godność archimandryty. Pięć dni później Święty Sobór Biskupów PAKP nominował go na biskupa pomocniczego diecezji warszawsko-bielskiej z tytułem biskupa bielskiego. Chirotonia biskupia miała miejsce 13 marca 1983 w soborze św. Marii Magdaleny w Warszawie. Jako konsekratorzy wzięli w niej udział metropolita Bazyli, biskup białostocki i gdański Sawa (Hrycuniak), biskup łódzki i poznański Szymon (Romańczuk) oraz biskup przemyski i nowosądecki Adam (Dubec). W lipcu 1983, za zgodą Urzędu ds. Wyznań, objął wakującą katedrę wrocławsko-szczecińską. Jego uroczysta intronizacja odbyła się 20 i 21 września tego roku. Również w 1983 był członkiem Rady Krajowej PRON. Jako biskup wrocławski i szczeciński przyczynił się do wzniesienia na terytorium diecezji kilku nowych obiektów sakralnych. Współtworzył Bractwo Młodzieży Prawosławnej. W 1996 został po raz pierwszy wybrany na rektora Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej i sprawował tę funkcję łącznie przez trzy kadencje. W 1997 otrzymał godność arcybiskupa.

Zmarł 17 kwietnia 2017 we Wrocławiu. Został pochowany 19 kwietnia  w Warszawie.

Wicznaja pamiat Władyko!

Fot: Lubin, 17.04.2021r.